19 Mart Darbesi ve Tan Baskını
Umutsuz olmak için çok neden var. Tan Baskını demokrasi serüvenimizde yokuşun başında kaldığımızı gösteren bir işaret fişeği; Sirkeci, Bab-ı Ali’de yanıyor.
Baskını yapan yağmacı kalabalık yargılanmamıştı.1 Tan Gazetesi’ni çıkaran ekip yargılanıp nihayetinde sürgünde yaşamak zorunda kalmıştı.2 Yıllar sonra olayların belgeselini yapacak olan Can Dündar da sürgün olmak zorunda kalacaktı. Saraçhane Direnişi ile bu boykot günlerinde yeniden düşündüm. Yokuşun başında kalan demokrasi mi adalet mi diye..
“Berlin’ de hakimler var!” 3
İmparatorluktan ulus devlete geçişi benim okullu aklım refah artışı olarak görüyordu. Ulus devleti adalette keyfiyeti kaldıran, güçleri tekadam’dan alıp bağımsız kurumlara (sonunda halka) veren, bizi bağımsızlaştıran bir şey olarak düşünüyoruz. İdealde öyle de.4 İmparatorluk, krallık filan savunuyor değilim. Dünyanın krallara, padişahlara ihtiyacı yok.
Sadece Tan’ın simgelediği önemli şeylerden birinin şu olduğunu düşündüm:
Ulus devlet, adaleti bağımsızlaştıramadı. Onu padişahtan alıp partili iktidara verdi. Yoksa Tan Baskını ve peşindeki mahkeme süreçleri böyle olmazdı. Bugünler böyle olmazdı. Bugüne kadar pek çok şey böyle olmazdı. Türkiye’de Geri Kalmışlığın Tarihi’ni okurken bazı şeyler berraklaştı. İlk günden beri kalkınma gücünün, mülkün, partili kuvvetlerin yağmalarıyla savrulduğunu ortaya koyuyor. Bu da bizim kolektif bilincimiz: hepsi aynı, hepsi hırsız! Bu şu açıdan kötü, bir kişiyi ya da bir kurumu elemine etmekle bitmeyecek. Müesses nizamın tamamıyla kavgalı olmak gerek! Şimdilik kötünün iyisi aranıyor.
Ulus devlet diyerek hedef saklıyoruz belki. Bu işi beceremeyenler bizleriz. Biz yapsak olur. Bugünkü yasama-yürütme-yargı’yı dün ile düşünüp ilerlemenin bir aşaması olarak görmek bize yetmemeli. Yetmediğini Saraçhane de gösterdi. Umutlu olmak için nedenler var.
1 – Referans için tıklayınız.
2- Referans için tıklayınız.
3- Referans için tıklayınız.
4- Referans için tıklayınız.
Can Dündar’ın Tan Baskını belgeseli için tıklayınız.